rail - guide

Running Signal desktop app natively on Wayland

2025-05-04T00:00:00+00:00

Signal, the private messaging app, ships an Electron-based desktop application available for Windows, Mac and Linux computers.

The Linux version by default does not support Wayland natively and will run through XWayland in a Wayland environment despite generally accepted system-wide configuration that should cause a different behavior.

That is not without a reason. Signal desktop for Linux ships its own packaged Electron build which does not respect $HOME/.config/electron-flags.conf</code> configuration nor has any custom -flags.conf</code> file to pull configuration from. I can speculate this behavior is due to (understandable) security concerns that would come from using external system-wide Electron and its configurations.

In this post I will summarize my journey into configuring Signal to work natively on Wayland and issues I encountered along the way.

Making Signal not use XWayland</h2>

    Note:</strong> At the beginning of writing this blog, I was not aware of Signal actually respecting an environment variable and wanted to suggest a different, more complicated solution. The things you get to know ^^
</div>
Setting ELECTRON_OZONE_PLATFORM_HINT</code> environment variable to "auto"</code> will make Signal start without using XWayland.</p>
This behavior didn’t use to be the case in the past, and since Signal doesn’t respect Electron flags set in a config file, the only option of making it run on Wayland was adding command-line flags directly into the .desktop</code> file. That obviously had its implications for example for window managers such as Sway, because they don’t use those files to start applications.</p>
Usually the easiest way to set up an environmental variable for your system is by creating a file in ~/.config/environment.d/</code> folder. I will assume you never set it up before, so here is what you need to do:</p>
$</span> mkdir ~/.config/environment.d/</span></span>
$</span> echo</span> '</span>ELECTRON_OZONE_PLATFORM_HINT="auto"</span>' >></span> ~/.config/environment.d/variables.conf</span></span></code></pre>
    Note:</strong> This solution only works for distributions using systemd. If you don’t use one of those, I’m sure you know best how to set up env variables on your system!
</div>
After variables from the configuration file are loaded, Signal (and other Electron applications) should start without using XWayland. You can verify that by running xlsclients</code> (signal-desktop</code> should not</strong> appear there).</p>
However, this does not mean there are no issues…</p>
Problems ahead</h2>
There are some</em> problems^{[1]</sup></a> with running Signal natively on Wayland. I will only cover some of them here, consult GitHub if you encounter different ones.</p>}
Problem 1: Starting minimized</h3>

    Note:</strong> Check if GitHub issue #6368</a> hasn’t been fixed at the time of reading. Maybe you don’t need to do anything!
</div>
Trying to run Signal, you may notice it seems to not work initially, or only starts in system tray, not launching the window and you need to start the application twice or more to actually get it running. This might not be a desired behavior and does not normally happen under X11.</p>
This problem can be approached in a few different ways.</p>
Solution 1: JSON config</h4>
The first solution</strong> is changing the maximized</code> key within ~/.config/Signal/ephemeral.json</code> file from false</code> to true</code>.</p>
But this does not fully solve the issue, as contents of ~/.config/Signal/ephemeral.json</code> are overwritten by Signal on every startup. To solve this, you may need to create a script that will be run every time the app is closed or before it is started, setting the window maximization key to true</code> every time.</p>
Solution 2: .desktop</code> file</h4>

    Note:</strong> If you use a window manager, ignore this section entirely and skip to the section below</a> instead.
</div>
Another solution is less elegant and involves modifying the .desktop</code> file used to run the application in a desktop environment. That file controls entries in the application list!</p>
First, you need to copy a system-wide .desktop</code> file and make a local copy of it. Then open it using a text editor:</p>
$</span> cp /usr/share/applications/signal-desktop.desktop ~/.local/share/applications/</span></span>
$</span> nano ~/.local/share/applications/signal-desktop.desktop</span></span></code></pre>
Once you have the file opened, find a line starting with Exec=</code>. It should be somewhere in the upper half of the file. Replace it</strong> with:</p>
Exec</span>=</span>signal-desktop</span> &</span> sleep</span> 1</span> &&</span> signal-desktop</span></span></code></pre>
After saving, you need to update the database of .desktop</code> files:</p>
$</span> update-desktop-database ~/.local/share/applications/</span></span></code></pre>
That should result in the Signal application being called twice, once to start it minimized and once more to make it show up.</p>
Solution 3: Patched build</h4>
Third way</strong> of fixing this is, if available on your distribution, installing signal-desktop-fix-sway</code></a> build of Signal. It does fix this issue. Said package is available for example on Arch Linux through AUR.</p>
Problem 2: Visual glitches</h3>
Running Signal on Wayland not through XWayland may also cause a bunch of different visual glitches such as visual stuttering, glitchy shadows around the window or blurriness (e.g. with UI fractional scaling enabled). Unfortunately I do not know a way of fixing those. We probably need to wait for the developers to fix this :/</p>

If you have any questions, feel free to reach out to me on the fediverse – you can find me there under @rail@flufftech.net</code></a>.</p>

Jak skonfigurować własny router z internetem od Orange (i włączyć dual-stack IPv6) 2025-01-17T00:00:00+00:00 Każdy mający mniej więcej jakieś pojęcie na temat sieci, albo chcący nauczyć się o nich więcej bardzo szybko zauważa pewną niemal uniwersalną prawdę – sprzęt wypożyczany klientom przed dostawców internetu jest generalnie na granicy używalności. Nie inaczej jest z internetem stacjonarnym od Orange, gdzie wydawane przed pomarańczowego operatora routery „wszystko w jednym” są skrajnie ograniczone pod względem możliwości konfiguracji (nie można zmienić serwerów DNS, możliwości firewalla i tworzenia podsieci są bardzo podstawowe), a sam operator swoimi praktykami zdaje się bardzo chcieć zniechęcać użytkowników do wszelkiego kombinowania. Dopóki nie nastąpi odpowiednia regulacja</a>, zignorujmy wszystkie poprzednie instrukcje i się tym nie przejmujmy. Okazuje się, że własny sprzęt nie tylko daje większą swobodę, ale też umożliwia dość ciekawe rzeczy. O tym za moment. Co jest ci potrzebne</h2> Zacznijmy od tego, co jest niezbędne, aby kontynuować: Kablowy internet od Orange (FTTH/xDSL)</li> Router z obsługą VLAN-ów i PPPoE (właściwie każdy na rynku, włączając nawet proste i tanie konsumenckie egzemplarze) W przypadku DSL-a: router ze wbudowanym modemem (i opcjonalnie funkcją bridge)</li> </ul> </li> W przypadku światłowodu: dedykowany terminal światłowodowy (ONT) – i cierpliwość do obsługi klienta Orange, aby go dostać</li> </ul> Jeśli czytasz ten wpis i instalacja światłowodu od Orange dopiero przed tobą upewnij się, aby poprosić o dedykowany ONT. Przypomnij o tym technikowi przy potwierdzaniu wizyty. W takiej sytuacji otrzymasz go od ręki i bez żadnych dodatkowych opłat. </picture> </a> Terminale światłowodowe firmy Huawei. hack-gpon.org</a></figcaption> </figure> Jeśli masz już zainstalowany światłowód a twoim jedynym urządzeniem końcowym jest FunBox, to przed Tobą telefon do obsługi klienta, podczas którego z dużym prawdopodobieństwem spróbują cię przekonać, że wcale go nie potrzebujesz. Gdy zrozumieją, że jednak potrzebujesz, to jedyną opcją dostawy ONT do ciebie będzie odpłatna wizyta technika. Tylko po to, żeby dostarczyć ci pudełko. Istotne uwagi – inne usługi Orange</h2> W przypadku korzystania z telewizji i/lub telefonii internetowej od Orange przejście na własny sprzęt może być bardziej skomplikowane. Samemu mam tylko internet od Orange. Korzystając z VoIP, niezbędna będzie osobna bramka SIP bądź router z taką wbudowaną oraz wywalczenie od Orange danych konfiguracji tej usługi. W przypadku IPTV niezbędne może być odpowiednie skonfigurowanie VLAN-ów w sieci lokalnej – nie mam wiedzy na ten temat, polecam ten wpis na trzepaku: „Orange FTTH Triple Play na własnym sprzęcie</a>”. Konfiguracja podstawowa</h2> Dokładne kroki będą się różnić w zależności od używanego routera, ale ogólna zasada jest dość prosta i identyczna dla światłowodu i DSL-a Konfigurujemy VLAN 35.0 na interfejsie WAN – tym, do którego podłączysz ONT</li> Ustawiamy rodzaj połączenia z internetem na PPPoE (PPPoA w DSL-u)</li> Logujemy się do sieci operatora (dane logowania do znalezienia m.in. w aplikacji Mój Orange), np. XXXXXXX@neostrada.pl</code>. Polecam dodanie przedrostka BEZ_OCHRONY-</code> do nazwy użytkownika, co poskutkuje wyłączeniem (większości) firewalla po stronie ISP.</li> </ul> W większości wypadków to tyle. Połączenie z internetem powinno być aktywne, pozostawiając wszystkie inne ustawienia jak DNS, DHCP, firewall, itd. do twojej dyspozycji. </picture> </a> Własny router i access point podłączony do ONT Orange. Praca własna, CC BY-NC-SA 4.0</figcaption> </figure> Inne ciekawe opcje – IPv6 i dual-stack</h2> Orange jest de facto jedynym operatorem w Polsce traktującym IPv6 choćby w połowie poważnie. Wszyscy klienci sieci mobilnej Orange od kilku lat otrzymują wyłącznie adresy IPv6 (z translacją adresów IPv4), a każdy klient sieci stacjonarnej może otrzymać blok adresów IPv6 o rozmiarze /56</code>. Nie oznacza to jednak, że konfiguracja i praktyki po stronie operatora względem IPv6 są całkowicie dobre. Jednym z problemów jest choćby to, że wsparcie IPv6 działa na zasadzie dobrowolnej aktywacji (opt-in), a gdy klient się na taką zdecyduje dodając do danych logowania PPPoE sufiks /ipv6</code>, automatycznie traci przez to dostęp do publicznego adresu IPv4 (Dual-Stack Lite). Korzystając z własnego routera można obejść to ograniczenie FunBoxów i skonfigurować prawdziwy dual-stack z publicznymi zarówno adresami IPv6, jak i IPv4. Większość routerów na rynku pozwala na ustawienie konfiguracji połączenia z internetem przez IPv6 całkowicie odrębnie od IPv4. Będzie to potrzebne w tym przypadku. Wystarczy skonfigurować połączenie IPv6 przez PPPoE i wprowadzić te same dane logowania, ale z sufiksem /ipv6</code> na końcu nazwy użytkownika, na przykład BEZ_OCHRONY-XXXXXXX@neostrada.pl/ipv6</code>. </picture> </a> Konfiguracja dual-stack na routerze z OpenWRT. Praca własna, CC BY-NC-SA 4.0</figcaption> </figure> Wówczas router sam powinien zestawić tunel PPPoE oraz klienta DHCPv6-PD przekazującego adresy do sieci lokalnej. Warto zaznaczyć, że przydział adresów IPv6 jest dynamiczny, tak samo jak adres IPv4 – będzie ulegał zmianie co jakiś czas. Jeśli potrzebujesz stałych adresów IPv6 lub chcesz wystawiać usługi do internetu, będzie ci potrzebny adres ULA</a> bądź usługa DDNS</a>. Zobacz też</h2> IPv6: Why End-to-End Connectivity Matters and How It Benefits You</a> – praktyczne korzyści z używania IPv6 w amatorskich projektach</li> Orange FTTH on a custom router</a> oraz Orange FTTH and IPv6 – part two</a> – bardziej techniczne przedstawienie metod konfiguracji, oraz konfiguracja DS-lite przez tunel IPIP (jak w FunBoxie)</li> </ul> Jeśli masz jakieś pytania albo uwagi, napisz do mnie na fediwersum – można mnie tam znaleźć jako @rail@flufftech.net</code></a>.